เปลี่ยนโฮสแล้วหละนะตั้งแต่วันคริสมาสอีฟ
สาเหตมันพอกพูนมานานตั้งแต่เแรกๆ จนเดือนที่สองที่มันแย่สุดปรับตัวก็แล้วอะไรก็แล้ว
แต่ ณ ตอนนั้นมัก็อยากสู้ต่อ ก็อดทน ทนฝืน พยายามรักเค้าฯลฯ เรื่อยมา
ช่วงเวลาที่ดีมันก็มีบ้าง แต่ช่วงเวลาส่วนใหญ่คือฝืนทน ทนหลายเรื่องที่มันผิดปกติชน
พยายามยอมรับในตัวโฮสแม่ ไม่ว่าเค้าจะใช้จะด่าจะนินทาว่าร้ายเรา ก็อดทนต่อไป
ช่วยเค้า เค้าสั้งไรก็ทำ อยากให้อะไรมันดีขึ้น และอีกประเด็นหลักคือไม่ก่อมูลเพื่อให้เค้าหาเรื่องไปนินทาต่อ
เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอคนเม้าและด่าชาวบ้านเป็นงานประจำทุกวันเนี่ย แม่เค้าเองยังเอามาด่าได้แล้วเราจะเหลือไหม
อยากจะออกไปไหน หรือจำเป็นต้องซื้อของ ต้องทำอะไรแลกกับเค้าก่อนเค้าถึงพาไป
หรือไม่ก็ต้อง ออกเงินค่ากินร้านอาหารให้เค้า แต่ละมื้อก็ 20 เหรียญอัพ
หมาแมวสิบกว่าตัวในบ้านเอย ตื่นมาเห็นแมวเข้ามาในห้องน้อนข้างหมอนบ้าง หมาแอบเข้ามาขึ้ในห้องกลางดึกบ้าง
ตอนทำอาหารไทยกินก็มองด้วยสายตาขยะแขยงแล้วพูดอย่างซีเรียสว่า "yuck!" ต้องแอบทำอยู่บ่อยคราว
สารพัดสารเพอีกหลายเรื่อง ร่ายดีๆเอาไปเขียนหนังสือได้แล้วมั้ง 55555
เหตการก็ดำเนินแบบนี้เรื่อยมา สถานการณ์แย่ขึ้นเรื่อยๆจนสองอาทิตย์ที่แล้ว
ไฟฟ้าที่บ้านดับ เนื่องจากพายุหิมะ หนาวสั่นเพราะฮีตเตอร์ไม่ทำงาน
เค้าจึงให้เราไปนอนบ้านเพื่อนสนิท(ราเชล) หนึ่งคืนผ่านไปไฟฟ้าก็ยังไม่มา สรุปก็นอนไปสามคืน
ก่อนหน้านั้นเราก็ไปhang outบ้านราเชลบ่อยและพ่อแม่เค้าก็พาเราไปร้านอาหารไปเที่ยวบ้าง
สรุปก็นอนไปสามคืน สี่วันที่อยู่ด้วยกัน ก็เกิดความรักต่อกันและกันขึ้นแล้ว มีความสุกมากต่างจากปกติ
กลับบ้านไป ก็เหมือนเดิมเช่น
จนวันคริสมาสอีฟ ครอบครัวราเชลเค้ามารับเราไปบ้านแม่ของแม่เค้าเพื่อฉลอง
ตอนอยู่ในรถราเชลก็กระซิบบอกว่าแซนดี้(โฮสมัมเก่า)โทรมาหาพ่อเค้าเมื่อคืน ไว้จะเล่าให้ฟัง
ไปถึงบ้านนั้นก็ทานกัน เค้าก็เอาของขวัญมาให้เรา นั่งคุยกันไปเรื่อยและกลับบ้านเค้า
พอถึง ราเชลก็เล่าให้ฟังอย่างคร่าวๆมากๆ เพราะพ่อแม่เค้าไม่ให้บอกเรา กลัวเราเสียใจ
แต่ก็รู้จนได้จากราเชลอะนะ ว่าแซนดี้โทรมาด่าเราให้พ่อแม่ราเชลฟัง ทั้งเรื่องที่เข้าใจผิดกันในเรื่องการสารและสร้างเรื่องมาด่าต่างๆนานาๆ
ที่เจ็บที่สุดคือด่าเราว่า "she is the biggest bitch i've ever seen"
เสียความรู้สึกมาก...ที่พยายามตลอดมาหวังว่าอะไรจะดีขึ้น ที่ทนทำทุกอย่างเพื่อให้รอดพ้นฝึปาก(ซึ่งก็ไม่รอดอยู่ดี)เพื่ออะไร?
น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา เหมือนคนเก็บกด
ตัดสินใจโทรหาโคออดิเนเตอร์ เกี่ยวกับการเปลี่ยนโฮส
พ่อแม่ราเชลก็มาคุยกับโคมาจัดการให้ เค้าก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดมาตลอด ไม่อยากให้เราอยู่ในสภาพแบบนั้นแล้วเหมือนกัน
สรุปก็ย้านและรอดำเนินการตามขึ้นตอน
ตั้งแต่วันนั้นก็อยู่บ้านนี้แบบตัวเปล่า ข้าวของอยู่ที่บ้านแซนดี้
จนเมื่อวันศุก แซนดี้รึเควสว่าต้องการให้แม่ของราเชลมาเอาของแค่คนเดียวเท่านั้น
แม่เค้าหายไปนานพอสมควร
จนเค้ากลับมา เค้าก็ขึ้นห้องไปคุยกับราเชล เราก็เดินขึ้นไปหลังจากนั้นสักพัก
เค้าเห็นหน้าเราแล้วก็บอกว่า i need a hug เราก็เข้าไปกอดเค้าอยู่สักพักใหญ่ๆ
ตอนเข้าเดินไปข้างล่างเราก็เพิ่งสังเกตว่าเค้าร้องไห้ เราถามราเชล ราเชลบอกว่า
พอไปถึงแซนดี้ก็ด่าเราต่อสารพัด yell ใส่เค้า แบบอารมณ์โมโหมาก
แล้วก็ โยนข้าวของของเราทั้งหมดใส่ถุงขยะ.......!
ทุกคนในบ้านไม่เราอะไรให้เราฟังมาก เค้ากลัวเราเฮิร์ท ไม่อยากให้เรารู้
ที่พิมไปก็เรื่องส่วนนึงที่พยายามขุดมาจากความจำ
ตอนนี้ ขณะที่พิมอยู่มันก็ผ่านมาได้สักสองสามวันละ แล้วเราก็ลืมๆมันไปหมดแล้วหลังจากที่เราให้พ่อแม่ฟัง แค่นั้นจบ
อย่างน้อยก็ขอบคุณเค้านะที่สร้างความอดทนให้เราได้เยอะมาก ไอ้เรื่องที่พิมไปข้างบนมันกลายเป็นเรื่องเล็
เพื่อนๆที่ถามก็อ่านในนี้แล้วกัน เราก็ไม่อยากเล่าอีกแล้วอะ จบไปแล้ว จบไป...
ไม่เสียใจ ไม่เศร้า ไม่รู้สึกรู้สาอะไรมากเพราะดึงใจไว้ไม่ให้จมกับเรื่องพวกนี้
ตอนนี้ก็มีความสุขดี อยู่กับคนดีที่รักเรา
ต่อจากนี้ก็เริ่มต้นใหม่... :)
